Nga ne nuk mbeti asgje tjeter vecse disa kujtime, letra te shkruara ne mbremjet kur mungesa behej e padurueshme, nje dhimbje qe pershkron kraharorin sa here ne mendje rikrijohen momentet dhe nje biciklet e e ndryshkur, e cila u ndryshk nga uji i detit kur benim xhiro buze tij.
Te flasesh per femrat nuk eshte aq e lehte, sepse duhet te kuptosh boten e tyre, e cila eshte nje bote ndryshe nga kjo qe ne jetojme, por mund te them si i shoh femrat. Te bukura? Jo, nese i quan te bukura eshte njesoj si te quash universin "Dicka", jane mrekulli, ndoshta e vetmja gje e mire dhe e magjishme qe ka mbetur mbi toke.
Me duket sikur ne toke me pare ka pas qene parajsa dhe kur ajo u shua, mbi dhe mbeten engjejt qe ishin ne te, femrat.
Ne pamje te pare duken te dobta, te brishta si nje cope xhami kur e mban ne duar, por kur thyen behen teper te mprehta, sidomos kur thyhen disa here. Behen te forta, aq sa nuk ka mashkull t'i bej te perulen me, pervec djalit te tyre.
Por sado te egra mund te behen, brenda ne shpirt mbeten te buta dhe te bukura.
Nuk po flas per bukurine fizike, per format epshndjellese, per menyren si te bejne t'i deshirosh nga bukuria qe kane, e kam fjalen per femrat si qenie, per shpirtin e tyre. Natyra e ka bere qe ta respektojne, cdo kafshe e respekton dhe e mbron femren e tij, ndryshe ndodh tek njerezit, kur ne shume raste dhunohen dhe shkelen me te dyja kembet. Femra eshte jete, eshte nje lule ne mes te ferrit, nje zjarr ne mes te akullit, dashuri ne mes te urrejtjes.
Ne makine, ajo edhe une, te dy ne nje rruge drejt Parisit. Doren ma mban shtrenguar dhe gjysem shtrire kthyer nga une ne sendilje qendron. Veshtrimi i thelle dhe i perlotur tregon lumturine qe qenia e shpirtit po i perjeton, buzeqesh aq embel, si nje femije kur nje cokollate ja tregon, si nje femije kur faqet i shkojne vesh me vesh.
Ecim. Rruga eshte e gjate, ne dukje te pare e lodhshme, por e bukur sepse ajo eshte aty, e qeshur, duke fjetur, e perhumbur kushedi ne c'endrra...
Eshte nate, dritat e qytetit kalojne me shpejtesi dhe eshte kaq bukur, si nje bote plot me xixellonja te medha.
Ajo zgjohet, ferkon syte me duart e saj delikate dhe pastaj, e pergjumur kthehet nga une, me shikon dhe buzeqesh serish si per te treguar qe eshte teper e lumtur.
Kemi ndaluar diku ne nje rrugice te mbuluar nga pemet, perballe nesh shtrihet nje lendine e gjate dhe e gjere e mbuluar nga lule dhe xixellonja qe ndizen dhe fiken, duke i dhene ngjyre dhe drite atij peisazhi. Kam vendosur koken ne kofshet e saj te zhveshura dhe po pi nje cigare, sapo bem dashuri ne makine dhe ishte aq bukur, me bukur se kurre ndonjehere. Ajo po me ledhaton floket dhe me ze te ulet po me kendon nje kenge, nje kenge qe e degjojme sa here jemi bashke. Gishtat e saj futen neper floket e mi dhe percojne nje ndienje qetesie, nje ndienje paqe. E dua, them me vete, e dua kaq shume kete njeri. Pastaj ajo me vendos buzet e saj te nxehta mbi ball dhe vazhdon te kendoje nenze.
Kur hap syte shoh se po udhetojme, ajo po nget makinen dhe me buzeqesh serish kur e shikoj, e ben gjithmone kete gje, buzeqesh, ndoshta e di qe dashurohem me te sa here buzeqesh ndaj e ben, kur me buzeqesh kuptoj se jam skllav i saj, se me ka marr zemren peng dhe do vdisja po te largohesha nga ajo.
Vazhdon akoma te kendoj dhe tund koken duke hedhur floket sa ne nje sup ne tjetrin. Duket e lumtur sepse kulla po duket, po afrohemi me Paris.
Eshte mbremje, jashte po bie shi ndersa ne jemi brenda ne makine. Ajo eshte mbeshtetur tek une dhe po shikon xhami qe laget nga shiu. Ne nje moment dikush ndalon me motorr dhe futet ne dyqanin perballe nesh. Ajo me shikon ne nje menyre djallzore dhe pastaj shpejton per te dal jashte nga makina, nuk ishte hera e pare qe benim kete gje, ajo donte te ishte shoferja por une arrita para saj tek motorri i cili ishte ndezur. Hidhet mbrapa dhe dalim ne rruge duke ecur me shpejtesi. Shiu perplaset fort mbi ne. Trupi fillon te qullet dhe te ndjej ftohte. Ajo ngre duart larte dhe me therret ne emer duke me thene se me do sa cdo pike shiu qe po bie, pastaj me hedh duart ne qaf dhe me puth neper faqe.
Jemi duke ecur ne kembe, ne mes te shiut, benzina mbaroi dhe jemi shume larg makines. Rruga eshte bosh, jemi vetem ne te dy, kembe zbathur dhe kapur perdore, ajo kthen koken nga une dhe me buzeqesh dhe me thote se ishte bukur. Me pas futemi ne makine dhe bejme serish dashuri, ashtu te lagur.
Eshte mengjes, sa hap syte shikoj fytyren e saj ngjitur me timen, po fle akoma. E shikoj dhe dashurohem serish me te, ne nje tjeter menyre, me te cmendur, me te bukur dhe me te embel.
Jemi ne majen me te larte te kulles dhe ajo po buzeqesh, po ashtu edhe une, jo sepse jam ne Paris, por sepse jam me ate, buzeqesh sepse ndjej shpirtin te mbushur me lumturi aq sa me del nga syte, pastaj e shikoj, me shikon, i buzeqesh, me buzeqesh dhe kuptoj se dashuria eshte ajo.
L.C
Ndihesha si qielli, si ajo dite me shi, si rruget e atij qyteti, i lagur ne lot, por i fshehur nen mantelin e shiut.
E di cfare do te doja me teper?
Te ishim bashke, me gishtat gershetuar, shikimin e perqendruar ne syte e njeri tjetrit, ngjyra jeshile e syve te tu te shkrihej me ate kaf te syve te mi, do ishte ngjyra e dashurise.
Te ishim ulur poshte nje Mimoze dhe perballe nesh te shtrihej nje lendine e gjate, e mbushur plote me lulkuqe dhe tullumbaca mendafshi. Nje ere e lehte te na perkedhelte fytyren, t'i merrte floket e tu dhe te luante me to, ndersa une te shikoja fytyren tende e cila do ndihej ne paqe, sikur po ecte zbathur ne qiell.
Me pas kur te hapje syte, do ngjeshja buzet e mia tek buzet e tua te trendafilta dhe, do te puthja fort, shume fort, do te puthja e do te puthja papushim, shume gjate... Me pas do te shtrengoja doren dhe do vrapoja me ty neper lendine, duke shkelur barin e njome e te lagur nga vesa. Dhe mbasi te kishim vrapuar deri ne marrje fryme, do shtriheshim mbi bar, mbi lulkuqe dhe do lozja petalet e tyre duke perdhelur fytyren tende, me beso do ishte bukur, si per ty edhe per mua, por me teper do ishte per lulkuqet, sepse do te kishin prane ty, lulen me te bukur mbi dhe.
(L.C)
Disa njerez nuk do mund t'i urresh dot kurre edhe pse te kane lenduar me shume se cdokush ne jete, do i shohesh gjithmone me buzeqeshje, pa inat, pa urrejtej, pa hatermbetje, do i urosh gjithmone te miren edhe pse jo prane teje, do ja urosh te gjithe te mirat e botes edhe pse te shkelen dashurine.
Disa njerez nuk do mund t'i urresh dot, per faktin se dashuria ta ka mbushur zemren aq shume sa nuk ka vend per urrejtje.
Eshte nate dhe bie shi, nje cigare mbaj mes gishtave dhe tymi saj me bie ne fytyre! E cuditshme! Une e urrej cigaren por sonte bashke me alkolin eshte shoqeria ime e vetme! Ne celular kam pak bateri dhe ate pak po e harxhoj duke degjuar kengen tone, shiu troket fort ne xham dhe melodia e tij perzihet me melodine e kenges duke rikthyer mbrapa shume kujtime! Drita nuk ka, nen driten e nje qiriu qe pak nga pak shuhet po shkruaj ne nje leter te bardhe keto fjale dhe nuk e di pse po i shkruaj sepse une e kam bindur veten se te kam harruar dhe cdo gje ka marre fund por duhej nje nate si kjo me shi dhe stuhi per te kuptuar qe e kam gabim! Ti nuk mund te vdesesh kurre brenda meje, ti je aty dhe mbreteron ne zemren time si nje mbretereshe e pavdekshme, mbreteron ti, dashuri e pamundur!!! Dreqin, te urrej e di ? Te urrej aq shume qe te dua kaq shume ne kete menyre, ne kete menyre te cmendur dhe egoiste, po po egoiste, e tille eshte dashuria qe kam per ty sepse dua te kem vetem per vete nuk dua te ndaj me askend ashtu si jeta nuk do qe te ndaj ty me mua por te mban larg meje ne cdo menyre. Ti je larg, ndoshta tani qe une po shkruaj kete leter ti po qesh ne krahet e dikujt tjeter, ndoshta po e puth me buzet e tua te bukura. Vetem mendimi me dhemb, vetem kur te imagjinoj te qeshesh ne krahet e tij shpirti me dhemb shume, behet copash ashtu si nje gote kur bie ne cimento, cifla cifla te vogla qe po ti shkelesh dhembin por pastaj qetesohem kur mendoj se ndoshta tani ti po qendron para xhamit dritares sheh shiun qe bie dhe mbi xham me gisht shkruan emrin tim, nje lot te rreshket nga syri dhe me gisht e largon! Ose ndoshta je shtrire dhe po qan, po mekesh duke qare dhe do doren time te perkedheli floket, do krahet e mi te shtrengojne fort dhe koken ta vesh ne gjoks, ndoshta ku i dihet, ndoshta. Qesh dhe goten e kthej per te disaten here, shikimi po me turbullohet dhe shkronjat po i shkruaj shtrember se dora po me dridhet! Kisha degjuar se alkoli te ben te harrosh, e kisha provuar me pare por nuk ishte ashtu dhe pse e dija qe nuk te ndihmon aspak serish po e pi me shpresen se do harroj. Cigaria eshte mbaruar dhe mbi tavull ka mbetur bishti dhe hiri saj, eshte djegur e tera dhe per dreq dy here e thitha, e ndeza nje tjeter dhe e vura serish ne tavull, tani po me vjen te qesh dhe pse po qaj, alkoli po ben punen e vet por eshte e kot shpirti serish dhemb, perpelitet nga dhimbja si peshku kur e nxjerrin nga uji. Shkenca eshte kot fare kane nxjerre ilace per shume semundje dhe per shume dhimbje por per shpirtin asnje ilac, por une e di, e di qe dhe sikur te shpiknin nje ilac te tille nuk do me bente efekt sepse ilaci vetem qe me sheron je ti, prania jote, buzeqeshja, perqafimet madje dhe grindjet tona! Ndonjehere mendoj se nuk po jetoj por jam ne ferr dhe po paguaj mekatet e botes ku isha gjalle, ndoshta jam i vdekur dhe jam ne ferr por nese jam ne ferr pse duhet te jem i lumtur kur ti je afer meje, pse ? Ne ferr nuk ka lumturi! Perfundimi sado qe te pi dhemb njesoj dhe kujtimet kthehen me shume kur qenke i dehur! Shkrimin tim nuk po e kuptoj por di qe po shkruaj dicka per ty, pi helm, thith helm, keshtu qenka jeta pa ty!
